Life as it should be…

Μαρτίου 15, 2007 - Leave a Response

150399823_8fbaa7c4b3.jpgΣτη ζωή μου έχω ζήσει πολλές ζωές. Κάποτε ήμουν ένα αμφίβιο δελφίνι. Μέσα στη ζέστη του μεσογειακού καλοκαιρινού μεσημεριού, δροσιζόμουν χοροπηδώντας ανάμεσα στα κύματα και παραβγαίνοντας τα πλοία των ακτοπλοϊκών γραμμών που ένωναν τα μεγάλα λιμάνια της ηπειρωτικής χώρας με τα πολυάριθμα νησιά της και διακινούσαν αμέτρητους ταξιδευτές – προσκυνητές του ελληνικού θερμού καλοκαιριού.Τα βράδια που η θερμοκρασία έπεφτε και τα μελτέμια δρόσιζαν τη στεριά, πατώντας σιωπηλά στη λευκή άμμο, έβγαινα στις ακτές. Ήμουν άνθρωπος με γαλαζοπράσινα μάτια και δέρμα λείο από το αλάτι της θάλασσας. Γινόμουν ένα με τους μερακλήδες που ξενυχτούσαν συζητώντας  σε ξεχασμένες ταβέρνες στις γωνιές των λιμανιών, έπινα ούζο και ζαλιζόμουν. Και πριν το χάραμα, γυρνούσα και αποζητούσα μια αγαπημένη γυναίκα που ποτέ δεν έβρισκα. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο για μένα παρά να χαθώ.Ενώ ρόδιζε ο ουρανός και ο ήλιος γεννιόταν από την ανυπαρξία του, άφηνα τα προσωρινά μου ρούχα να πέσουν πάνω στην άμμο και βουτούσα στο νερό, την υγρή μου πατρίδα. Δυο – τρεις ανάσες ήταν αρκετές για να ξεκινήσω την αναπνοή μου όχι ως άνθρωπος αλλά ως δελφίνι πια. Η υγρή μου πατρίδα μου έδειχνε ότι η ζωή μου ανήκει έτσι κι αλλιώς.Άλλοτε ξυπνούσα μεταμορφωμένη σε γάτα. Ήρεμη και νωχελική όταν πρέπει, και όποτε ήμουν χορτασμένη από φαγητό, φροντίδα και χάδια, δεν νοιαζόμουν να δώσω σημασία σε ανθρώπους που ζητούσαν την προσοχή μου, τραβώντας με νευρικές κινήσεις  την ουρά και τα αυτιά μου, που ζήλευαν την σοβαρότητα των κινήσεων και την αυτονομία ενός μικρόσωμου ενστικτώδικου ζώου. Γεμάτη ένταση, ταχύτατη στις αντιδράσεις, με μεγάλη προσοχή ισορροπώντας ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, με την τελική επιλογή και την ευθύνη να βαραίνει μονάχα εμένα, γινόμουν τίγρη μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσω ό,τι αγαπώ και λιοντάρι που βρυχάται όταν έπρεπε να προστατεύσω όσους νοιάζομαι, όσα κουράστηκα να αποκτήσω και τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση. Γιατί άμα με προδώσεις, χάθηκες. Θα φροντίσω τα νύχια μου να σε χαρακώσουν για πάντα. Όχι για να σε στιγματίσω με σημάδια αιώνιας κτητικότητας αλλά για να θυμάσαι ότι το τίμημα της απανθρωπιάς είναι ο πόνος εκατέρωθεν. Εγώ, η γάτα δεν κοιμάμαι ποτέ. Ακούω, μυρίζω, νιώθω, δέχομαι ερεθίσματα ακόμα και στον πιο βαθύ μου λήθαργο. Πειθαρχώ στις αισθήσεις, είμαι σε εγρήγορση κάθε στιγμή, πηδάω σαν αίλουρος απλά και κομψά, από τον κόσμο τον ιδεατό στην πραγματική ζωή. Έτοιμη να αμυνθώ, ξεκινώντας μια καινούργια επίθεση. Ποτέ κανείς εχθρός δεν είναι σκοτεινός. Όλα τα βλέπω ξεκάθαρα, ακόμα και στο σκοτάδι. Μάλιστα εκεί βλέπω καλύτερα, τη νύχτα. Η νύχτα με τυλίγει, μα οι φοβίες μου δεν μ’ ακολουθούν. Η έντονη εγρήγορση με κρατά ζωντανή και ζεστή. Όσο και αν απομακρυνθώ, ξέρω πάντα, βασισμένη στις κυρίαρχες αισθήσεις μου, στο ένστικτο της επιβίωσης, στην πίστη ότι η φωλιά μου με περιμένει, το που είναι το σπίτι μου, η πατρίδα της ψυχής μου.

Advertisements

Free Spirit Writes…

Μαρτίου 15, 2007 - Leave a Response

leaf1.jpgΑυτό είναι ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στους συνταξιδιώτες μου στο ταξίδι της ζωής. Είναι φτιαγμένο από το υλικό του ονείρου, την μαγεία της ζωής και τα απωθημένα της ελληνικής ψυχής.