Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Brothers In Arms (Εμφύλιος)
Δεκέμβριος 6, 2011

Το παρόν είναι πολύ απαισιόδοξο

The future is uncertain

Μα πιο πολύ οι ψυχές των ανθρώπων

Είναι σκληρές και αδυσώπητες

Οι καρδιές τους χτυπάνε

Σαν ένα τρομαγμένο πουλί

Μέσα στα δυο χέρια του Πατέρα-Κόσμου

Έτοιμες να πεθάνουν από ασφυξία

 

Αντιστροφή του κόσμου

Να πεθαίνουν τα μάτια της ελπίδας

Και να συνεχίζουν τα μάτια της λύπης

Ορθάνοιχτα και γεμάτα τρόμο

 

Μπορείτε να σκοτώσετε το σώμα μου

Αλλά όχι την συνείδησή μου

Even Jesus will never forget what you did

And I’ll stand at your Grave

‘Till I’m sure that you’re Dead (Masters of War/Bob Dylan)

(ellen-1994)

 

Advertisements

The Essence Of the World (Poetry)
Δεκέμβριος 6, 2011

Even though I think that

All poems are lies

I can’t wait to cease the burning fire

Of the summer time

Just weeping little words

On a virgin canvas

Sometimes I cry

Sometimes I stand in silence

The moment will never come back

Like your best friends,

It vanishes one white day-break

 

When you are in pain

Don’t talk

The wise fools of the world

Dictated to me

Tell me, is there any meaning for you?

Do you believe in any God?

…If you don’t believe in yourself…

Nothing like the sun,

Blinding your eyes (ellen,1993)

It’s better to burn out, than to fade away
Οκτώβριος 1, 2011

Πληροφορίες ανεπιβεβαίωτες δηλώνουν κατηγορηματικά
ότι χάθηκες μες στην έκσταση των ονείρων σου.
Ότι συμβιβάστηκες και δεν πρόλαβες να ζήσεις κανένα
It’s better to burn out, than to fade away

Ομώνω
ότι δεν θα αφήσω
το τελευταίο μου ψυχορράγημα
να γευτείς με χείλη κόκκινα
Δεν θα σ’αφήσω να με πάρεις μακριά του

Empty rooms,where we learnt to live without love
Μαΐου 11, 2011

Καλοκαίρι σαν βραζιλιάνικο τραγούδι
bossanova και κομψότητα
ένα αντρικό καπέλο panama
«ακολουθεί ένας jazz αυτοσχεδιασμός…»
ακούγεται από το ανοιχτό ραδιόφωνο
Κι έπειτα Cole Porter και George Gershwin
ώσπου να ευφρανθεί η καρδιά σου δίχως αλκοόλ
Λικνίζεται στο ρυθμό του τραγουδιού
απαλά και ηδονικά
σαν τον καλοκαιρινό νυχτερινό άνεμο
σαν ένα μελτέμι από τον νοτιά
σαν μια γυναίκα που τα μαλλιά της ευωδιάζουν μέλι
Και μετά…Ιρλανδία, ροκ της ανέχειας
και Νέα Ορλεάνη, μπλουζ από την ψυχή μέσα βαθιά
ελληνικό ρεμπέτικο γραμμένο με το αίμα της καρδιάς
μέσα σε μια φυλακή και παιγμένο με πολλή δεξιοτεχνία…
Πολύ χάρηκα που δεν κοιμήθηκα αυτό το βράδυ
για να μπορέσω να ονειρευτώ λίγο…