Η Σιωπή του λόγου

ΚΑΛΩΣΗΛΘΕΣ

 Καλωσήλθες στην άβυσσο της ζωής μου

 Το μόνο που έχω να σου δώσω

είναι λίγη πίκρα σε ποτήρι δακρύων

 Δεν θα μ’ ακούσεις να μιλάω για τα παιδικά μου χρόνια

πέρασαν πια

αλλά θα δεις το μίσος στις κινήσεις μου 

Δεν θα σου αποκαλύψω ουλές από παλιές πληγές

θα σε αφήσω όμως να τις ψηλαφίσεις 

Φύγε, τώρα όσο είναι καιρός

προτού δεις τη φωτιά της καταπίεσης στα μάτια μου

όταν όλα θα πηγαίνουν καλά

Δεν έχω να σου δώσω παρά τη διαλυμένη μου ζωή

να τρομάξεις 

Τα γεγονότα και οι ανατροπές και η οργή

που ανασαίνει κάθε βράδυ δίπλα στο μαξιλάρι μου

Καλωσήλθες στην άβυσσο της ζωής μου

Φύγε, τώρα, όσο είναι καιρός 

Τυχοδιώκτης

 Η φλόγα κάνει απαλές τις σκιές

και αιχμηρές τις μνήμες

Κι όταν θυμάμαι γίνομαι επικίνδυνη

γιατί λυπάμαι τον εαυτό μου κι εκδικούμαι τους άλλους 

Ανάγκες και επιθυμίες σφιχτοδεμένες έρχονται στην επιφάνεια

είμαι άνθρωπος, δεν πολεμάω να τις διώξω

Ποιος ξέρει τι θα θυμηθώ πάλι

ποιο μισοτελειωμένο παρελθόν θα ξεσκονίσω

για να νιώσω εντελώς χαμένη

Φεγγάρι του Αυγούστου

 Το πάθος για ένα αυθεντικό ανθρώπινο άγγιγμα μου ξανάβει το κορμί

Κάθε κύτταρο του σώματος μου καλεί ψιθυριστά τις στιγμές να γίνουν αθάνατες

Όλες οι κλειστές θύρες ανοίγουν

Όλα τα κρυφά μυστικά μοιράζονται ανάμεσα

στα δυο ενωμένα μισά των σωμάτων μας

Και δεν υπάρχει τίποτα κακό, άσχημο και άρρωστο

που να μη σβήνουν τα κατάλευκα γλυκά φιλιά σου

Τα «απαγορεύεται» του άλλοτε

γίναν απαλά «έλα» ειπωμένα από το στόμα μου

Για πρώτη φορά γνώρισα δυο τόσο μεθυσμένους εφήβους

Άνοιξα την αγκαλιά μου κι εσύ ακούμπησες απαλά στο στήθος μου 

και κοιμήθηκες σαν παιδάκι

Οι απαλοί κυματισμοί των μαλλιών σου

 έγιναν η θάλασσα της γαλήνης μου

Τα κλειστά σου μάτια

μεταμορφώθηκαν σε προσωρινό μου καταφύγιο

Δεν σου ζητάω να μείνω για πάντα

αλλά το χαμόγελο σου μου δίνει θάρρος

καθώς ξυπνάς

και νιώθεις το άρωμα στους καρπούς των χεριών μου

Έπειτα το βλέμμα σου όταν ανοίγεις τις σφιχτές,ιδρωμένες παλάμες μου

και τις στεγνώνεις με το στόμα σου,

ακουμπώντας τες στα μαγουλά σου,

δίνει από μια υπόσχεση σε έναν –έναν

τα εκατομμύρια δεκτικούς μου πόρους 

Κάπου, ανάμεσα στο απαλό άγγιγμα των ακροδαχτύλων

και τον έβδομο ουρανό

είναι, αυτήν την πανσέληνο,

η θέση μας στον παράδεισο,                     

                                           ακριβέ μου  

Μικρές στιγμές

 Τα χείλη σου τα παιδικά

σου ζήτησα να τα χαράξεις

δεν κάνει να ’ναι τόσο τέλεια 

Να μην πιστεύεις μάτια μου

τις μπόρες

από λόγια και αναστεναγμούς 

Στις ανοιχτές αλέες, στα καφέ,

στα πρωινά δωμάτια,

που να στεγάσεις το φιλί; 

Στο αντικαθρέπτισμα,

στην άλλη πλευρά του ειδώλου,

τα χείλη σου, τα μάτια σου

και το φιλί δικά μου 

Δεν ξέρω τι άλλη πίστη να ‘χω

αν δεν πιστεύω

μάτια μου

τις μπόρες από λόγια και αναστεναγμούς. 

Μεταφορές

 Είμαι άδεια

σαν το ξύλινο κενό κιθάρας

που δεν την πιάνει κανείς στα χέρια του 

Είμαι μικρή

όπως η πόλη

από παράθυρο αεροπλάνου 

Είμαι θλιμμένη

σαν τα δάκρυα

μικρού παιδιού στη βροχή 

Είμαι θυμωμένη

όπως τον άνεμο

που εξακολουθεί να μαίνεται στα νότια λιμάνια 

Είμαι χωρίς σκοπό

όπως ο άνθρωπος

που δεν ερωτεύεται με την ψυχή 

Είμαι δημιουργική

σαν τη φωτιά 

που κατακαίει το δάσος 

Είμαι σκοτεινή

όπως το βάθος της ψυχής

καταθλιπτικού ανθρώπου

 Είμαι αληθινή

όπως το αίμα

σε τοίχο εκτέλεσης 

Είμαι νεκρή

όπως ο χτύπος της καρδιάς

εκείνου που δεν ονειρεύεται πια

Advertisements

There are no comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: